Historia

PATRON

Pierre de Coubertin (1863-1937) – francuski baron, historyk i pedagog uważany za ojca nowożytnego ruchu olimpijskiego. To właśnie On zainicjował wznowienie międzynarodowej, sportowej rywalizacji. W 1888 roku w Paryżu przedstawił swój projekt olimpijski i doprowadził w 1894 roku do zwołania I Kongresu Olimpijskiego i powstania Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego, którego został prezesem. Dzięki Jego staraniom pierwsze, nowożytne igrzyska olimpijskie odbyły się w 1896 roku w Atenach.
Był autorem podstawowych zasad neoolimpizmu. Wyrazem jednej z zasad doktryny olimpijskiej stało się hasło „All nations – All games” (wszystkie narody – wszystkie sporty). „All nations” – oznaczało, że igrzyska olimpijskie mają być dostępne dla sportowców ze wszystkich krajów, bez względu na ich przynależność narodową, rasę, poglądy polityczne, czy wyznanie religijne. „All games” – oznaczało, że wszystkie dyscypliny sportowe w programie zawodów olimpijskich powinny być reprezentowane na równych prawach. Zaprojektował flagę olimpijską – pięć kolorowych, splecionych ze sobą kół, symbolizujących poszczególne kontynenty.
Baron Pierre de Coubertin uważał, że igrzyska olimpijskie powinny przede wszystkim służyć umacnianiu pokoju między narodami, stawać się źródłem przyjaźni między sportowcami wszystkich krajów, a same zawody winny być areną szlachetnego współzawodnictwa. Był on również inicjatorem akcji upowszechniania sportu w jak najszerszych kręgach społeczeństwa, widząc w nim bardzo ważny element wychowania młodzieży. Wartości sportu przedstawione w utworze „Oda do sportu”, za który w 1912 roku otrzymał złoty medal olimpijski w dziale literatury oraz Jego pogląd, iż sport to nie tylko hartowanie ciała, ale przede wszystkim uniwersalny środek wychowania współczesnego człowieka w duchu pokoju, przetrwały po dzień dzisiejszy.
Przeszedł do historii z przydomkiem „wskrzesiciela igrzysk olimpijskich”. Na życzenie, jego serce złożone zostało w Olimpii.

DZIEJE SZKOŁY

Szkoła Podstawowa w Budach Siennickich istniała już przed II wojną światową. Jej nazwa brzmiała: Publiczna Szkoła Powszechna w Budach Siennickich. Na początku mieściła się w prywatnym budynku na terenie wsi. W latach 1936-37 (jak twierdzi były kierownik Mieczysław Kuciński) wybudowano, na obecnym placu, nowy budynek, który w czasie wojny został zniszczony.
Na terenach włączonych do Rzeszy zamknięto wszystkie polskie szkoły. Ukazał się dekret zakazujący prowadzenia jakiegokolwiek nauczania. Mimo to, zaczęło rozwijać się tajne nauczanie w niewielkich grupach. Miejscami nauki były wyłącznie domy prywatne.
Tuż po wojnie szkoła wznowiła swoją działalność. Była to pełna szkoła siedmioklasowa, która mieściła się w prowizorycznym, poniemieckim baraku. Warunki pracy i nauki były ciężkie (nieszczelne okna, dziury w ścianach i w podłodze, zimno) – szkoła borykała się z wieloma problemami. Pierwszym kierownikiem był Pan Stanisław Parzuchowski, a po nim do roku 1951 Pani Cecylia Wiśniewska.
Od roku 1951 kierownikiem, później dyrektorem, placówki został Pan Mieczysław Kuciński, który pełnił tę funkcję do 31.08.1982r.
1951-1954
Mimo sugestii władz oświatowych zmierzających do obmurowania baraku szkolnego, kierownik, nauczyciele i rodzice postanowili wybudować nowy budynek szkoły. Zawiązał się komitet budowy szkoły, w skład którego weszli: Zygmunt Zaborowski, Władysław Muzal, Stanisław Truszkowski, Józef Brzeziński, Ignacy Mazurkiewicz. Latem 1953 roku wmurowano kamień węgielny i przystąpiono do budowy nowego budynku. Funkcję inspektora nadzoru pełnił Pan Zdzisław Kędzierski. W budowę angażowało się całe okoliczne społeczeństwo. Ich udział w gromadzeniu materiałów i robociźnie oszacowano na 50% wartości inwestycji.
1 września 1954 roku był wielkim dniem dla mieszkańców okolicznych wsi. Tego dnia oddano do użytku nowy obiekt szkolny. Z poniemieckiego baraku dzieci przeszły do nowych, czystych i jasnych sal lekcyjnych.